X

هچینگ آزمایشگاهی جنین

هچینگ آزمایشگاهی جنین

اطراف تخمک را لایه‌ای از جنس مولکول‌های قندی پروتئینی به نام زوناپلوسیدا پوشانده است . این لایه باعث محافظت تخمک و جنین می‌شود و پس از مرحله لقاح، یکی از عوامل هدایت جنین از لوله رحم به سمت رحم است که مانع جدا شدن سلول‌های جنین از یکدیگر می‌شود. همچنین پس از وارد شدن یک اسپرم به تخمک، ساختار آن چنان تغییر می‌کند که مانع ورود اسپرم‌های بعدی می‌شود.
پس از رسیدن جنین به حفره رحم و تشکیل بلاستوسیت در روز پنجم پس از لقاح به طور طبیعی این لایه نازک شده و به کمک آنزیم‌هایی که از جنین و دیواره رحم ترشح می‌شوند، پاره خواهند شد. به این فرایندِ پاره شدن، هچینگ گفته می‌شود تا امکان چسبیدن جنین و نفوذ آن به داخل دیواره رحم فراهم آید.
در مواردی که لقاح آزمایشگاهی صورت می‌گیرد، بعضی از عوامل مانع نازک شدن زوناپلوسیدا و پارگی آن در اثر آنزیم‌ها می‌شوند.

اهم این عوامل عبارتند از:

  • سن مادر
  •  سطح FSH بالا در خون مادر.

به همین دلیل محققان راه‌هایی برای پاره کردن زوناپلوسیدا به صورت مصنوعی ابداع کردند. این شکاف از روش‌های زیر ایجاد می‌شود:

  • مکانیکی
  • شیمیایی
  • لیزر

این روش برای همه کاربرد ندارد، موارد کاربرد آن در بیمارانیست که سن آنها بیش از 37 سال است و یا یک دوره انتقال ناموفق را تجربه کرده‌اند و همچنین میزان FSH روز سوم قاعدگیشان بیشتر از 15 باشد، هچینگ برای بیمارانی که جنین منجمد شده دارند نیز استفاده می‌شود.
موارد منع مصرف هچینگ بر روی جنین‌های سالم و خانم های جوان است.

 

با ما در ارتباط باشید

دی ان ان